Let een beetje op elkaar

Het is rustig bij de zorgcoaches van Zorgbemiddeling. Maar de zorgcoaches willen ertoe doen, mensen helpen en bijstaan. En daarom bellen ze nu leden van de seniorenorganisatie KBO-PCOB. Gewoon uit belangstelling, vragen hoe het met ze gaat. En of ze vragen hebben rondom de zorg.

‘Het coronavirus kunnen we niet stoppen, het eenzaamheidsvirus wel’

“Goedemorgen mevrouw, u spreekt met Claudia van Zilveren Kruis. Het zijn onzekere tijden vanwege het coronavirus, hoe gaat het met u?” Geen alledaags gesprek dat zorgcoach Claudia Masmeijer voert. Het is een extra service om leden die hun zorgverzekering via seniorenorganisatie KBO-PCOB hebben geregeld, te vragen hoe het gaat rondom hun zorg.

 

 “Een groot deel van ons werk viel weg toen de coronacrisis startte in Nederland omdat alle planbare zorg is afgebeld. We willen uiteraard ons steentje bijdragen en na een brainstorm is dit idee geboren”, vertelt Ron Kerklaan, manager Zorgbemiddeling. “We zijn gelijk aan de slag gegaan. Iedere dag bellen 6 zorgcoaches zo’n 180 senioren. We vragen hoe we kunnen helpen bij hun zorgen rondom de zorg en geven daar opvolging aan als het kan. Voor praktische ondersteuningsvragen verwijzen we door naar de Ouderen-Infolijn van onze partner KBO-PCOB. Vanaf daar pakken zij het op samen met ondersteuningspartners.”

 

Coronavragen van senioren

“Moet ik een mondkapje dragen? Mag ik naar buiten? Hoelang gaat het coronavirus duren? Mag ik naar de verjaardag van mijn kleinzoon? Waarom is het boodschappenuurtje in Albert Hein zo vroeg? Is er wel genoeg medicatie voorradig?’ Een greep uit de vragen die senioren aan de zorgcoaches van Zilveren Kruis stellen. Naast het beantwoorden van vragen, telefoonnummers van instanties doorgeven en een luisterend oor zijn, regelen de zorgcoaches zo nu en dan ook concrete zorg. Zoals voor een meneer waarbij de wijkverpleging plots gestopt was. “We hebben geregeld met de collega’s van Zorgregelaar dat die vanaf nu weer komt”, vertelt Kerklaan trots.

 

Telefoontje is hartverwarmend

Het telefoontje van de zorgcoaches wordt als hartverwarmend ervaren door senioren. En daar waar sommigen aan het begin van het gesprek nog sceptisch zijn: “Oh, u bent van de verzekering….”, draait dat later in het gesprek 180 graden om. Claudia: “Alle mensen die ik spreek, waarderen het enorm en vinden het heel attent dat ik bel. De meesten hebben geen specifieke vragen, hoewel ze het telefoonnummer van het Rode Kruis, RIVM of de Ouderen-Infolijn maar wat graag noteren. Het valt me op dat er gelukkig goed voor ‘onze ouderen’ wordt gezorgd door kinderen of buren.”

 

Schrijnende gevallen

Dat er goed voor senioren wordt gezorgd, betekent niet dat de schrijnende gevallen uitblijven. Want als je bingoclub niet doorgaat, je je (klein)kinderen niet ziet en je je zorgen maakt over de wereld: is het behoorlijk eenzaam. Claudia: “Ik sprak een mevrouw die al 60 jaar samen is met haar man. Haar man woont in een verpleeghuis en ze kunnen elkaar nu niet zien. Er komt dan helemaal niemand bij haar man op bezoek en facetimen is ook niet gebruikelijk. Tja, dat raakt me keer op keer”, zegt ze met emotie in haar stem.” Een andere mevrouw vertelt dat ze haar dochter is verloren en dat haar andere dochter nu, waarschijnlijk door corona, in het ziekenhuis ligt. Ze vindt het oneerlijk: “ik ben 94 en ben er nog steeds.”

 

Geen hulp nodig

Soms is Claudia snel klaar met een gesprek, zoals met die meneer van 92 die hijgend van zijn workout op de hometrainer zijn telefoon opneemt. Ze krijgt dan te horen dat het bij een ander veel harder nodig is: “Belt u snel de volgende, u doet goed werk.” Dat blijkt ook als ze een stel van halverwege de 70 spreekt. “Zorg? Nee meid, wij zijn zo vitaal. We sporten, fietsen, tuinieren; noem maar op. Alleen als we wakker worden, dan zijn we net twee natte kranten. Dan doen we gymnastiekles in de slaapkamer en komen weer als nieuw beneden.” Maar ook voor ouderen die zich prima redden, is een luisterend oor soms een uitkomst. Een mevrouw doet haar eigen boodschappen, maar de situatie houdt haar heel erg bezig. Ze heeft de tweede wereldoorlog meegemaakt, maar ervaart de coronacrisis als erger. “Tijdens de tweede wereldoorlog was duidelijk wie de vijand was. Maar nu weet je niet waar het gevaar schuilt, het is onzichtbaar.” Een andere mevrouw redt zichzelf goed, maar ervaart het wel als eenzaam zo. Ze vindt het erg dat de kinderen niet langs kunnen komen.

 

Fijn dat er aan ‘ons oudjes’ gedacht wordt

Claudia belt onverstoord verder, alsof ze haar roeping gevonden heeft. “Ouderen hebben er baat bij, maar ik net zo goed. Het is heel fijn om in deze crisis iets te kunnen betekenen. Na de gesprekken sturen we soms ook nog een kleine attentie of e-card.” In het laatste telefoongesprek van de dag, krijgt ze nog een fijn compliment: “Ik heb geen vragen, maar ik wil je erg bedanken voor het fijne gesprek. Het is stil zonder visite, ik red me wel maar het is fijn dat ik weet dat er aan ‘ons oudjes’ gedacht wordt.“ Morgen weer een dag waarin Claudia en haar collega zorgcoaches senioren een klein lichtpuntje geven. Want zoals Koning Willem-Alexander zei: “Het coronavirus kunnen we niet stoppen, het eenzaamheidsvirus wel.”

Heeft u een vraag? Neem gerust contact met ons op.