Om de kosten van een behandeling vergoed te kunnen krijgen, moet er voor aanvang van de behandeling zijn verwezen naar de curatieve ggz (Generalistische basis ggz of Gespecialiseerde ggz). Deze eis komt voort uit de Zorgverzekeringswet. De huisarts is één van de toegestane verwijzers.
De zorgaanbieder heeft de verantwoordelijkheid u tijdig op de hoogte te brengen als uw patiënt in zorg komt, bij afsluiten van het zorgtraject, als uw patiënt meer dan een jaar in zorg is, bij doorverwijzing en bij andere bijzonderheden zoals crisis, opname of wijziging van de primaire diagnose. In deze situaties is uw verwijzing ook niet nodig.
Voor toegang tot de Generalistische basis ggz of Gespecialiseerde ggz moet sprake zijn van (vermoeden van) een stoornis (ziekte). Uw patiënt is aangewezen op de Gespecialiseerde ggz als sprake is van hoog risico en/of hoge complexiteit. In andere situaties is de Generalistische basis ggz aangewezen
De medische psychologie valt buiten de Zvw-gefinancierde ggz en wordt vanuit de medisch specialistische zorg bekostigd. Niet u, maar de behandelend medisch specialist in het ziekenhuis moet voor deze verwijzing zorgen. U kunt niet rechtstreeks verwijzen. Bovenstaande afspraken zijn hier dus niet van toepassing.
Zie ook: https://www.rijksoverheid.nl/documenten/besluiten/2017/03/16/besluit-verwijzingen-ggz
U heeft als poortwachter het overzicht van uw cliënten. Heeft uw cliënt al een lopende behandeling ggz? Geeft u dan geen tweede verwijzing naar een tweede behandelaar. Vaak blijkt dat de behandelaar (psycholoog/psychotherapeut) de expertise van een psychiater wil inschakelen voor farmacotherapie. De ggz behandelaar stuurt de cliënt naar de huisarts voor een verwijzing naar een psychiater. U kunt in dit geval contact opnemen met de ggz behandelaar om hem/haar te wijzen op de juiste werkwijze, namelijk onderlinge dienstverlening.
Wat is onderlinge dienstverlening?
De juiste werkwijze is dat de psycholoog/psychotherapeut zelf contact opneemt met een psychiater om een deel van de behandeling uit te besteden. De uitvoerende zorgaanbieder (de zorgaanbieder die wordt geraadpleegd) factureert zijn diensten aan de opdracht gevende zorgaanbieder. De opdracht gevende zorgaanbieder (de eerste behandelaar) factureert vervolgens in zijn geheel de behandeling bij de verzekeraar. Dit heet onderlinge dienstverlening. De tweede zorgaanbieder mag dus niet zelf een behandeling openen en rechtstreeks declareren bij de verzekeraar.
Wat is het gevolg als in bovenstaande situatie geen onderlinge dienstverlening wordt toegepast?
De eerste en de tweede zorgaanbieder zullen een declaratie indienen bij een verzekeraar. De tweede declaratie zal bij controle teruggevorderd worden. Wij vragen u als huisarts mee te helpen alert te zijn op deze situatie zodat wij geen declaraties hoeven terug te vorderen bij ggz zorgaanbieders.
Wanneer is een tweede verwijzing wel van toepassing?
Bij een