Kleine dingen waarderen

Het kan iedere reislustige dertiger overkomen, maar het overkwam Louis van der Hoeven (63 jaar). Hij kreeg 24 jaar geleden een brommerongeluk in India. Met als gevolg een dwarslaesie. ‘Het is niet dat ik nu stil zit en er niks gebeurt.’

Geen ambulance en geen politie

Louis is 39 jaar als hij op vakantie is in India. ‘Mijn vrienden waren net terug naar Nederland en juist op dat moment kreeg ik een brommerongeluk. Ik belandde langs de kant van de weg. Daar lag ik dan. Er kwam geen ambulance en geen politie. Een paar toeristen hebben mij opgetild en met de taxi naar het ziekenhuis gebracht. Omdat ik niet op de juiste manier, met een ambulance, vervoerd werd, is er een volledige dwarslaesie ontstaan. Maar als die mensen mij niet hadden gezien en geholpen, dan was ik er misschien helemaal niet meer geweest.’

Lang revalidatieproces

In India is het gebruikelijk dat familie voor je zorgt. Louis is alleen en krijgt dus niet de zorg die hij nodig heeft. ‘Ik heb tien dagen in het ziekenhuis gelegen en daarna nog lang in een privékliniek. Ik kreeg medicatie, maar de zorgkwaliteit was niet zo goed als in Nederland. Hierdoor heb ik diverse infecties opgelopen. Dit resulteerde in een revalidatieproces van maar liefst twee jaar.’

Nog meer tegenslag

De dwarslaesie is niet de enige tegenslag die Louis voor zijn kiezen krijgt. Hij vertelt: ‘Mijn partner kreeg te horen dat hij kanker had. Binnen zes maanden overleed hij.’ Het is een heftige periode waarin Louis geen tijd heeft om alle gebeurtenissen te verwerken. Louis: ‘Ik was bezig met overleven. Toen ik na twee jaar eindelijk thuis kwam, ging ik in een nieuw huis wonen – helemaal alleen. Het was een totaal nieuw leven. Een leven in een rolstoel.’

Nieuwe focus

De verwerking komt acht jaar later. Louis belandt in een zware depressie. ‘Ik zocht afleiding in leuke dingen doen. Uitgaan en drinken… maar dat was niet de oplossing. Ik focuste op wat ik niet meer kon en voelde me daardoor ongelukkig.’ Langzaam komt Louis uit zijn depressie. ‘Ik ben anders gaan denken: wat kan ik allemaal nog wel? En dat dat heeft me veel moois gebracht. Zo ging ik met een vriend op vakantie naar Suriname en naar Zuid-Afrika. Achteraf een behoorlijke uitdaging als je in een rolstoel zit, maar ik heb het wél gedaan.’

Genieten van kleine dingen

Volgens Louis heeft hij twee levens: een leven vóór het ongeluk en een leven erna. ‘Vóór mijn ongeluk heb ik veel gereisd, ik was altijd onderweg. Een onrustig leven. Nu kan ik ook genieten van mijn zonnige achtertuin, een bloemetje dat bloeit of de ochtenddauw in het Vondelpark. Ik ben rustiger en heb kleine dingen leren waarderen. Daar ben ik mijn dwarslaesie dankbaar voor.’

Makkelijk is het niet

Louis is door het ongeluk vaak afhankelijk van anderen en minder flexibel. Op de vraag of hij zich daardoor laat beperken om te doen wat hij wilt, antwoordt hij: ‘Ik laat me niet tegenhouden door mijn dwarslaesie. Maar makkelijk is het niet. Zeker niet omdat ik last heb van de ziekte van Forestier, waarbij mijn pezen en mijn onderrug verkalken. En van het carpaal tunnel syndroom (CTS), dat pijn en tintelingen in mijn handpalm veroorzaakt. Simpele dingen als aankleden of iets van de grond pakken, kosten voor mij extra energie.’

Izaa is mijn rechterhand

Gelukkig heeft Louis nu Izaa, zijn assistentiehond die hem daarbij helpt. ‘Izaa is door Zilveren Kruis vergoed. Daar ben ik heel blij mee, want ik kan niet meer zonder haar. Ze is mijn maatje, mijn rechterhand. Ze moet elke dag uitgelaten en getraind worden. Zo zorgt ze ervoor dat ik naar buiten moet. Dat is niet alleen goed voor mijn gezondheid, maar ook voor mijn sociale contacten. Want met zo’n mooie hond heb ik altijd aanspraak.’ Eenzaam voelt Louis zich niet. ‘Ik doe nog genoeg dingen om onder de mensen te blijven: naar theater, musea… Het is niet dat ik stil zit en er niks gebeurt. Ik blijf doorgaan.’

​​​​​
​​​​Mevrouw Rijkmans​​​​