Ik geniet nu intenser van samenzijn

​​Genieten van elk moment. Dat wil iedereen wel, maar je staat er misschien niet dagelijks bij stil. Totdat er iets gebeurt waardoor je wel stil móét staan. En je leven verandert.

Hij was stiller

Elke (32 jaar) staat onbevangen in het leven. Met een lieve man en twee gezonde kinderen, lacht het leven haar toe. Dochter Lisanne (2 jaar) en zoon Ferre (bijna vier maanden) zijn goede slapers en flexibel. Een spontaan weekendje weg met vrienden is in juli 2018 dan ook geen probleem. Het wordt Terschelling. Elke: ‘We kwamen op vrijdag aan en alles was nog prima. Maar de volgende ochtend dacht ik wel: het gaat niet lekker met Ferre. Hij was stiller dan normaal en leek grieperig. Maar omdat hij een tevreden indruk maakte, gingen we toch naar het strand.’

Dit is niet goed

De twee gezinnen hebben een fijne dag. Maar ‘s avonds bij het avondeten, heeft Elke toch het idee dat Ferre écht ziek is. ‘Hij had ineens hoge koorts. Tenminste, dat dacht ik te voelen, want ik had geen thermometer om zijn exacte temperatuur te meten. We belden andere vrienden die op het eiland waren. Zij hadden een thermometer en wilden die langsbrengen. Maar tijd om daarop te wachten was er niet. ‘Ik stond voor de spiegel in de slaapkamer en had Ferre vast. Ik keek naar hem en dacht opeens: dit is echt niet goed. Hij reageerde niet echt op mij en ademde moeilijk.’

Geen reactie

Elke’s man pakt zijn telefoon en belt zijn vader, die huisarts is, om hem om advies te vragen. ‘We hielden de telefoon bij Ferre en mijn schoonvader zei gelijk: “Hij ademt te weinig, bel direct de huisarts.” Zo gezegd, zo gedaan. Maar ik onderbrak mijn man al snel in het telefoongesprek met de huisarts. En zei: “Geen vragen meer, laat direct een ambulance komen”. Ferre was namelijk helemaal slap en reageerde nauwelijks meer op mijn stem en de lucht die ik in zijn gezicht blies.’

Te weinig zuurstof

Elke loopt naar buiten, in de hoop dat de frisse lucht haar zoontje wakker houdt. De ambulance arriveert en Ferre wordt onderzocht. ‘Voor mijn gevoel duurde het onderzoek een hele tijd. Ferre ademde veel te weinig en had weinig zuurstof in zijn bloed. Over zijn hele lichaam zag ik zijn aderen lopen. De extra zuurstof die hij toegediend kreeg, leek weinig te helpen. En het ambulancepersoneel scheen ook niet te weten wat er precies met Ferre aan de hand was.’

Een krachtig moedergevoel

Na minuten die uren lijken te duren, krijgt Ferre adrenaline toegediend en dat helpt. ‘Ferre ging eindelijk weer normaal ademen. Met de traumahelikopter vlogen we naar het ziekenhuis in Groningen. Ik mocht alleen mee. Mijn man en dochter bleven achter op het eiland. Dat was heftig, maar ik bleef rustig. En dacht: ik moet sterk zijn voor hem. Een krachtig moedergevoel.’

Twee virussen

Ferre moet in het ziekenhuis blijven, ter observatie. Elke wijkt niet van zijn zijde. Haar zoontje slaapt veel en na vijf dagen mag hij naar huis. ‘Achteraf bleek dat wat hij had meeviel. Ferre had twee virussen te pakken: buikgriep en een heftige verkoudheid. Die combinatie kon zijn lichaam blijkbaar niet aan. Hij raakte in shock en het scheelde niet veel of we waren hem verloren.’

Intens genieten van samenzijn

Door deze gebeurtenis leeft Elke nu minder onbevangen. ‘Voorheen stond ik er niet bij stil dat dit kon gebeuren. Nu leef ik veel bewuster en geniet ik intenser van het samenzijn. Laatst zaten de kinderen samen in bad. Mijn dochter gaf haar broertje een kus. Ik barstte ik in tranen uit. Op zo’n moment besef ik hoeveel liefde zij elkaar geven. En hoe bijzonder het is dat Ferre er nog is.’

Niet vanzelfsprekend

Natuurlijk heeft Elke ook nog wel eens een baaldag. ‘Ik kan net als ieder ander nog steeds wel eens moe worden van de kinderen. Of ruzie maken met mijn man. Maar ik probeer me wel elke dag te realiseren dat het niet vanzelfsprekend is dat we allemaal gezond en wel bij elkaar zijn.’

​​​​​​​​Elke​​​​​​​​