Het leven eindigt niet bij 90

90 jaar is meneer Van der Hall (95 jaar), als hij met een parachute uit het vliegtuig springt. Zijn jongste zoon komt ermee aanzetten. ‘Ik heb mij er gewoon aan overgegeven’, aldus meneer Van der Hall. ‘Net zoals wanneer je naar het ziekenhuis gaat. Er moet het een en ander gebeuren en je weet niet wat, dus laat je het maar over je heenkomen.’

""

Anders dan in de film?

Hij had er wel een andere voorstelling van, dat parachutespringen. ‘In de film zie je altijd dat de parachutist in de lucht wordt teruggetrokken. Maar dat is in het echt niet zo. We gingen met een klein vliegtuig, je hebt een rugzak op, je zit aan een andere man vast. Hij springt naar beneden. En ik zat aan hem vastgebonden, dus ik ging mee. Ik weet nog dat ik naar beneden keek en dacht: hé, dat is niet Texel, dat is Vlieland.’

Ik doe elke dag boodschappen

Wie denkt dat meneer Van der Hall een roekeloze avonturier is, heeft het mis. ‘Nee, ik ben niet avontuurlijk ingesteld, wel makkelijk.’ Dat enige fitheid wel van pas komt bij dit soort activiteiten, onderkent meneer Van der Hall. ‘Het klinkt apart, maar ik doe elke dag boodschappen. Het winkelcentrum is vlakbij, maar ik moet wel het hele gebouw door. Zo blijf ik in beweging. Ook mentaal trouwens, want in de winkel moet je onthouden waar alles staat.’

Echt opgevoed ben ik niet

Als de jongste uit een gezin van 8 kinderen had hij niets te vertellen. ‘Ik was 6 jaar toen mijn vader stierf. Echt opgevoed ben ik niet. Dat heb ik zelf gedaan.’ Meneer Van der Hall denkt dat zijn levensinstelling, dat overgeven aan, daarvandaan komt. Zijn doofheid, links hoort hij niets, rechts draagt hij een gehoorapparaat, heeft daaraan bijgedragen. ‘Ik probeerde altijd van alles op te vangen, omdat het niet tegen mij verteld werd. Als ik het niet hoorde, dan had ik pech.’ Ook nu hij ouder is, houden mensen niet altijd rekening met zijn doofheid. ‘Daarom heb ik van mijn dochter een kaart gekregen waarop staat: “Ik ben doof, niet achterlijk.”’

Ik wil nog een paar dingen doen

Diezelfde dochter heeft een ‘gigantische’ bewondering voor haar vader. ‘Dat parachutespringen is gekomen doordat hij op oudere leeftijd iets had van: ik wil nog een paar dingen doen. Eerst een luchtballonvaart, toen een helicoptervlucht, daarna met een vliegtuigje boven Amsterdam. We zijn naar Madurodam geweest, naar de Efteling. Dat heeft allemaal plaatsgevonden rond zijn 90ste, een deel voor en een deel na het overlijden van mijn moeder.

Ik ga gewoon lekker door

Het leven eindigt niet bij 90, zo vindt meneer Van der Hall. ‘Wat is oud? Ik ga gewoon lekker door. Ik hoop alleen geen 100 te worden. Toen ik 90 werd heb ik het kunnen ontwijken, dat de locoburgemeester bij me kwam. Als ik 100 word, komt de echte burgemeester. Daar zit ik niet op te wachten.'